maandag 28 juli 2014

Valkuil: ontkennen

Soms lijkt het makkelijker om de realiteit niet onder ogen te zien. Om gewoon even alles weg te stoppen en je hoofd in het zand te steken. Hoewel deze struisvogel politiek tijdelijk opluchting biedt, is het geen structurele oplossing. Het ontkennen van je problemen is eigenlijk hetzelfde als je kleren onder het bed gooien bij wijze van 'opruimen' of je benzine-meter kapot slaan als deze begint aan te geven dat je moet gaan tanken. Het probleem blijft hetzelfde, alleen zie je het niet meer.



Hoe minder je ontkent dat er iets aan de hand is, hoe groter het probleem wordt. De stapel kleren onder je bed wordt groter omdat je er steeds nieuwe kleren bij gooit. Uiteindelijk is het probleem zo groot, dat je niet meer kunt ontkennen dat er iets aan de hand is.

Het erkennen van je problemen is de eerste stap naar de oplossing. Als je niet - bewust - weet, wat er aan de hand is, kun je er namelijk ook iets aan doen.

Nu vraag je je misschien af: waarom zou ik mezelf confronteren met problemen waar ik geen weet van heb?

In het begin zullen de meeste problemen nog niet veel last veroorzaken en is het daarom ook makkelijk om het probleem te - blijven - onderdrukken. In veel gevallen zal het probleem weg te drukken zijn door je ergens anders mee bezig te houden. Het lijkt alsof er niets meer aan de hand is, maar het probleem blijft bestaan! Doordat je er geen aandacht aan besteed, zal het probleem zelfs erger worden. De signalen van het probleem zullen heftiger worden, zodat je uit eindelijk je probleem wel onder ogen moet zijn. Een onopgelost probleem is als een huilend kind: het zal steeds harder gaan huilen, net zo lang totdat er aandacht aan besteed wordt.

Het moment waarop je beseft dat er een probleem is, kun je de keuze maken om het probleem onder ogen te komen of om het nog verder weg te stoppen door jezelf te verdoven. De meeste problemen zijn erg goed te verdoven met alcohol, drugs of een obsessie voor eten/sport/werk, maar ook dit is slechts een tijdelijke oplossing. Zodra je niet meer verdooft bent, zul je weer je problemen voelen. Vaak voel je je dan nog zelfs slechter dan voordat je verdooft was. Constante verdoving van je gevoelens kan er daarnaast ook nog voor zorgen dat je een een verslaving ontwikkelt. Zo raak je alleen nog maar verder van huis.

Hoe langer je wacht met het aanpakken van je problemen, hoe moeilijker het wordt om ze op te lossen.
Het beste wat je kan doen, is het probleem dus direct bij de kiem aanpakken. Het is net als met opruimen: als je het direct doet, is het helemaal niet veel werk. Pas als je alles weken of maanden laat slingeren, wordt het enorm veel werk om alles weer op te ruimen.

Door je problemen op te lossen, gun je jezelf een volwaardig leven. Zolang je weg blijft lopen voor je angsten en je problemen, zul je niet in staat zijn om volledig van het leven te genieten. Je bent steeds bezig met het ontkennen van wat er aan de hand is en dit kost onnodig veel energie. Door ontkenning ontzeg je jezelf de toegang tot de realiteit. En juist in de realiteit heb je de kans om volledig te leven, om het leven mee te maken zoals het echt is.Het leven is niet bedoeld om je ongelukkig of minderwaardig te voelen. Het leven is niet bedoeld om te piekeren of om constant in angst te leven. Door rond te blijven met je problemen, wordt het leven steeds minder leuk. Terwijl het juist zo leuk kan zijn!

Het oplossen van problemen is niet makkelijk, maar wel altijd de moeite waard. Uiteindelijk krijg je er namelijk veel meer voor terug.

Als je het moeilijk vindt om zelf alles op te lossen, bedenk dan dat je niet alleen bent! Er zijn altijd mensen die om je geven en die je willen helpen. Daarnaast kun je ook altijd professionele hulp inschakelen, mocht dat nodig zijn (en als je twijfelt of het nodig is, is het eigenlijk altijd nodig!).


zondag 20 april 2014

Fall seven times, stand up eight

Het is een hele tijd geleden dat ik hier iets heb gepost. Ik weet dan ook niet zo goed waar ik moet beginnen.

Sinds 13 juli 2013 zijn hier geen posts meer geschreven. Dit was niet zo zeer een bewuste keuze, maar iets wat er langzaam in was geslopen. De zomer kwam eraan en ik ging meer naar buiten. Ik heb een drukke zomer gehad, waarin ik in juli als  vrijwilliger voor verschillende projecten werkte en een intensieve cursus yoga volgde. In augustus was ik bij mijn ouders, ging ik een week naar Kroatië met goede vriendinnen en begeleide ik een groepje eerstejaars in hun eerste week in Amsterdam tijdens de intreeweek.

In de zomer had ik nog de intentie om te bloggen, maar ik vergat het gewoon steeds. Ik was meer de deur uit dan dat ik binnen zat, dus het was ook niet zo raar dat mijn hoofd niet bij bloggen stond.

In september begon het leven als student weer. Het tweede jaar van mijn studie was veel zwaarder dan ik had verwacht. Dit kwam met name door de practica, waardoor ik soms weken van 9 tot 5 bezig was. Daarna was ik dan meestal gesloopt. Nu weet ik dat het voor sommige studies normaal is om van 9 tot 5 bezig te zijn, maar bij een universitaire studie is dit toch wat minder normaal. Ik was gewend om elke dag maar een paar uurtjes per dag op de universiteit te hoeven zijn.

Begin oktober besloot ik dat ik actiever wilde zijn bij mijn studievereniging. Ik besloot voorzitter te worden van een commissie en ik ging vaker naar activiteiten van mijn studievereniging. Ik had het er erg naar mijn zin en maakte snel nieuwe vrienden. Eind oktober kreeg ik de vraag of het me niet wat leek om een bestuursjaar te gaan doen. Het bestuur van de studievereniging wisselt in februari, maar vanaf oktober begon de selectieprocedure. Na veel twijfel besloot ik naar de informatieavond te gaan.

Na een selectieprocedure van ruim een maand werd ik tijdens de algemene leden vergadering verkozen tot één van de leden van het nieuwe bestuur. Nu begon het echte werk pas. In december en januari volgde een intensieve inwerkperiode. Tijdens deze twee maanden volgde ik ook nog vakken, wat erg druk was (en uiteindelijk heb ik mijn vakken niet eens gehaald). 

In februari begon dan het echte werk. Mijn studievereniging heeft zo veel leden dat een bestuursjaar als full time wordt gezien. Ik studeer daarom op dit moment niet, maar ik hou me alleen bezig met bestuurszaken. De eerste paar weken waren erg druk. Zo moesten er een hoop dingen geregeld worden, maar werd er ook veel geborreld. Borrelen met andere verenigingen, borrelen met je eigen leden en borrelen met je eigen bestuur. Goed voor je netwerk, minder goed voor je hoofd.

Het is nu april en ik ben ondertussen al een heleboel katers verder. Gelukkig heb ik het enorm naar mijn zin in mijn bestuursjaar. Ik heb enorm veel lol met mijn bestuur en ik zie ze ondertussen al als broers en zussen.
Een bestuursjaar is veel leuker, maar ook veel zwaarder dan ik had verwacht. Hoewel niemand je zal verplichten, is er een toch een verwachting dat je op alle activiteiten bent. Meestal zijn dit er wel een paar per week, en dan tel ik de wekelijkse dinsdagborrel en de vrijdagmiddagborrel nog niet eens mee.

Afgelopen donderdag was het me allemaal even te veel. Sinds mijn bestuursjaar eet ik slechter, drink ik meer en slaap ik minder. Niet verrassend was mijn weerstand daardoor niet geweldig en liep ik een flinke griep op. Ik ben naar huis gegaan en in bed gedoken. Drie dagen en 40 uur slaap later voel ik me weer een stuk beter, maar nog steeds niet helemaal 100% goed.

Het zijn niet de paasdagen die ik me voorgesteld had (ik zou nu eigenlijk dansend op een festival moeten staan), maar het is wel goed dat dit gebeurd. Ik heb in de afgelopen tijd zoveel gedaan, dat ik mezelf voorbij ben gelopen. Naast mijn bestuur, ben ik ook nog lid van vier commissies, probeer ik te sporten, moet ik mijn huishouden draaiende houden en heb ik ook nog een vriend. Erg veel tijd voor ontspanning en zelfreflectie blijft er niet over.

Bloggen was altijd mijn moment voor mezelf. Een moment waarin ik kon reflecteren wat ik had gedaan, evalueren hoe het beter kon en motiveren om mezelf te verbeteren. Hoewel ik me de afgelopen tijd ook zeker heb ontwikkeld, weet ik zeker dat bloggen dit proces versneld. Het is enorm leerzaam om je gedachtes op papier te zetten en ik heb dit dan ook zeker gemist.

Toen ik aan deze blogpost begon was ik erg zenuwachtig en onrustig. Ik zocht een uitlaatklep voor mijn emoties. Drinken en eten werkt ook als uitlaatklep, maar dit is slechts tijdelijk. Uiteindelijk stapelen alle emoties gewoon op als je er niets mee doet. Bloggen geeft me een stuk vrijheid wat ik de afgelopen tijd niet meer heb gevoeld. Ik voel me een heel stuk opgeluchter en ik hoop echt dat ik de komende tijd vaker de tijd kan nemen om weer een stukje te typen. 

Het leven gaat zo snel voorbij dat ik soms vergeet om stil te staan en om me heen te kijken. Het uitzicht onderweg is minstens net zo mooi als het uitzicht op de eindbestemming.

woensdag 10 juli 2013

Hoe krijg je een bikiniproof lichaam?


Het is zomer en dat betekent winkels vol met vrolijke jurkjes en korte rokjes, terrasjes pakken met vriendinnen, barbecueën en zonnen in bikini. Ik denk dat bij veel vrouwen (en vast ook voor mannen) de gedachte om weer in badkleding te moeten verschijnen stress oplevert. Niet voor niets staan de covers van alle bekende vrouwenbladen vol met stappenplannen om binnen een x aantal weken een bikiniproof lichaam te hebben. Vandaag zal ik ook bespreken hoe je een bikiniproof lichaam krijgt, maar dan wel op een andere manier dan je in de bladen zal zien.

Het enige wat je voor een bikiniproof lichaam nodig hebt, zijn een lichaam en een bikini. Klaar is Kees!

Ik ben ervan overtuigd dat elk lichaam prachtig is, ook al zie je er misschien niet uit als Doutzen. Het feit dat je kan ademen, lopen, zien, voelen, ruiken en proeven is al wonderbaarlijk. Heb je er al eens over na gedacht hoe fantastisch het lichaam eigenlijk al is? Ik schreef er al eerder over, maar ik kan er eigenlijk maar niet over op houden hoe bijzonder het lichaam is. Het is erg jammer dat zoveel mensen het vanzelfsprekend vinden dat hun lichaam elke dag weer werkt, want er zijn een hoop ingewikkelde processen voor nodig (zo ingewikkeld dat een aantal van deze processen nog helemaal niet ontrafeld zijn).

Jouw lichaam is en blijft jouw lichaam, hoe je er ook uitziet. Of je nu 50 kg of 150 kg weegt, je bent en blijft diezelfde persoon. Je gewicht bepaalt niet hoeveel je waard bent, terwijl toch veel mensen hun eigenwaarde af laten hangen van het getal wat op de weegschaal verschijnt. Toch is je gewicht niets meer dan dat: een getal. Het enige wat je gewicht zegt, is met hoeveel kracht je op de aarde drukt. Als je op een andere planeet zou staan, zou je gewicht weer totaal anders zijn. Eigenlijk best een zinloos getal als je het zo bekijkt.

Er zo'n zoveel belangrijkere dingen dan je gewicht. Daarnaast is er absoluut geen verband tussen hoeveel je weegt en hoe gelukkig je bent. Je kunt een 'perfect' gewicht hebben, maar doodongelukkig zijn. Een paar jaar geleden was ik 17 kg lichter en durfde ik absoluut niet in een bikini over het strand te lopen omdat ik me zo dik voelde. Nu ik ouder – hopelijk wijzer – en ook wat zwaarder ben, zie ik het probleem van in een bikini rondlopen niet meer zo. Ik voel me prima tevreden met mijn lichaam, ook zonder thigh gap of een super platte buik.

Daarnaast hebben de meeste mensen niet eens door hoe jouw lichaam eruit ziet, omdat ze meer hun eigen lichaam bezig zijn dan met dat van jou. De meeste mensen hebben niet eens door of je een vreemde navel, een scheve voet of putjes in je billen hebt (en als ze het wel zien, maakt het ze meestal niet uit*). Ook een paar kilo meer of minder zullen de meeste mensen niet eens merken. 

Iets wat wel opvalt is zelfvertrouwen. Als jij lekker in je vel zit, zul je dat uitstralen en zal je omgeving dit oppikken. Ken je dat gevoel dat je je bij sommige mensen enorm op je gemak voelt? Ik denk dat de mensen zijn die zich ook het meest met zichzelf op z'n gemak voelen. Dus in plaats van te gaan crashdieëten om nog snel 5 kg kwijt te raken, kun je jezelf beter een mega dosis self love kado doen.

Wat doe jij om je comfortabel in bikini te voelen?
 
Lots of love & enjoy the sun.

*en in het zeldzame geval dat bepaalde mensen zich wel druk maken om jouw scheve neus of je kromme teen hebt, kun je maar beter zorgen dat je deze mensen niet in je leven houdt.